«Փրկենք Փակ շուկան» նախաձեռնությունը երեկ անցկացրեց իր առաջին հանրային քննարկումը: Ճարտարապետ ՍԱՐՀԱՏ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԸ նկատեց, որ խնդիրը պետք է դիտարկել իրավական հարթությունում:

ԱՆԺԵԼԱ ՖՐԱՆԳՅԱՆԸ և ՄԱՐԻԱՆՆԱ ԱԲՐԱՀԱՄՅԱՆԸ հրավիրված են մասնակցելու Իտալիայի Վալկամոնիկա քաղաքի հնագիտական գիտաժողովին։ Կներկայացվեն «Հայրերի երկիր», «Գրագետ քարեր», ինչպես նաև «Թաղման ծեսի արարողակարգը Հայաստանում» տեսաֆիլմերը:

2012-ի մայիսի 28-ին, հերթական անգամ, Կոմիտասի շիրմին այցելեցին կոմիտասապաշտ հայեր, մտավորականներ, լոռեցիներ, այգեհատցիներ` մասնակցելու հանճարեղ հայի հիշատակի և ոգեկոչման արարողությանը:

Քաղաքագետ, «Մոդուս Վիվենդի» կենտրոնի ղեկավար ԱՐԱ ՊԱՊՅԱՆԻ հետ զրույցի թեման 1920 թ. նոյեմբերի 22-ին ԱՄՆ-ի նախագահ Վուդրո Վիլսոնի կողմից Հայաստանի և Թուրքիայի սահմանը վավերացրած Իրավարար վճիռն է։

«Իրատես de facto»-ի հյուրն է «Ոսկե ծիրան» երևանյան միջազգային կինոփառատոնի ծրագրերի տնօրեն ՄԻՔԱՅԵԼ ՍՏԱՄԲՈԼՑՅԱՆԸ: Մենք այս զրույցի շրջանակներում կփորձենք փոքրիշատե բավարարել կինոսեր հայ հասարակության հետաքրքրասիրությունը 9-րդ «Ոսկե ծիրանի» առնչությամբ և իրազեկել այս տարի սպասվելիք ոսկեծիրանյան իրադարձություններին:

Մինչ համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամի երկրորդ ալիքի պայմաններում Եվրամիությունը ելքի արդյունավետ ուղիներ է որոնում, դրա ազդեցությունը գնալով զգալի է դառնում, իսկ մեր հանրապետությունում ստեղծված իրավիճակը զարգանում է հակասական միտումներով:

Ինչ էր պատգամում հայտնի մուլտի խեղճուկրակ կատու Լեոպոլդը առյուծ կտրած մկներին` եկեք հաշտ ապրենք: Լեոպոլդի դերում, այս պարագայում, նորընտիր-ազգընտիրներն են, այսինքն` երեսփոխանները, որոնց «Լճերից» ջերմագին ողջույններ ենք հղում ու մղում ստեղծարար աշխատանքի:

Կրոնական անկեղծությունն իր խորքային և ամբողջական իմաստով հենց մարդկային կյանքի իմաստն է։ Մեզնից յուրաքանչյուրը կոչված է լինելու աստվածային կրակե աղբյուր իր կայծերով` ոգու անկեզ մորենի, որտեղից բխում են աղոթական հայեցումը, սերը, հավատը, խիղճը, գեղարվեստական մտապատկերը և բոլոր կենսական հոգևոր ակտերը։

Ինչպես գիտենք, Հունիսի 1-ը Երեխաների պաշտպանության համաշխարհային օրն է։ Ըստ իս, արդեն ժամանակն է նաև երեխաների փրկության օր սահմանելու։ Ինչո՞ւ։ Մանուկների առաջին «խոսքը» լացն է՝ ծննդյան իսկ պահից։ Եկեղեցու սուրբ հայրերն ասում են, որ դա մարդու կրելիք ապագա վշտերի, տառապանքների ու վերջում էլ մահվան սարսափն է խորհրդանշում։

Երբ նախագահական նստավայրի բակից հեռացրին Նոյ Նահապետին և Տիգրան Մեծին «հավերժացնող» արձանները, հասարակությունը թեթևացած շունչ քաշեց: Շունչ քաշելու առիթը հանրապետությունը և մայրաքաղաքը բառացիորեն հակաարվեստային բռնադատման ենթարկած որոշ վայ- քանդակագործների ու ճարտարապետների և նրանց թիկունք կանգնող պետական ատյանների սանձազերծած «արձանագործական պատերազմի հրադադարն էր»: Սակայն մեկ-երկու տարի անց, երբ Երևանի քաղաքապետարանը վերականգնեց բնագավառը մաքրագործող (համենայն դեպս, դրան կոչված) գեղարվեստական խորհուրդը, Երևանի քանդակագործական կերպարը սկսեց խեղաթյուրվել ավելի համակարգված: Մի խոսքով` բնագավառը աղետի շեմին է: Եվ այստեղ, ինչ խոսք, անհրաժեշտ են արմատական լուծումներ: Այս խնդրի շուրջ զրուցեցինք Հայաստանի նկարիչների միության քանդակի բաժնի նախագահ, ՀՀ վաստակավոր նկարիչ, գեղարվեստի խորհրդի անդամ ԳԵՏԻԿ ԲԱՂԴԱՍԱՐՅԱՆԻ հետ: